Ladytrucker

Deze organisatie maakt het mogelijk voor kinderen in Mongolië om naar school te kunnen blijven gaan. Het probleem is dat je voor school ook SCHOOLBOEKEN nodig hebt en die kosten daar rond de 20 euro per jaar.

Nou lijkt dat niet veel maar voor de gemiddelde inwoner van Mongolië is dit meer dan een maandsalaris.

Ik zou zeggen ga eens kijken op Edurelief.org … en misschien ben je wel in de gelegenheid dat je een beetje kunt helpen.

Ik heb afgesproken een dag voor ze te werken.
Natuurlijk niet in Mongolië aangezien een vliegticket daarheen al zo’n 800 euro zou kosten en het loon daar natuurlijk niet hoog is …. maar gewoon hier in Nederland en in mijn eigen job.

De opbrengst van deze dag werken stuur ik dan naar Mongolië.
Hopenlijk kan het meer worden dan mijn netto loon voor die dag en kan er bruto-netto gestort gaan worden als tenminste de Belastingdienst daaraan mee wil werken!

Een dag bruto=netto zou voor Edurelief betekenen dat ze tenminste 5 kinderen weer een vol jaar school kunnen sturen.

Wat denk jij?
GA eens kijken op de site … en zie of je kunt & wilt helpen.
En alle kleine beetjes helpen … ook de 1 euro donaties om nieuwe bomen te kunnen planten. Ook de 10 euro donaties …. of gewoon eenmalig 20 euro om een boekenpakket voor één kind te kunnen samenstellen.

Lijkt het je een druppel op een gloeiende plaat?
Nou iedere druppel is er een moet je maar denken … en vele druppels .. nou er is al veel bereikt, nu is het een kwestie van volhouden en verder uitbreiden. En dat gaat lukken!

WINDHOEK – The empowerment of women in southern Africa is one of the issues this year’s SADC summit in Windhoek will tackle.

While individual SADC member states have taken strides in empowering their women, a lot still needs to be done.

In September 1997, a Declaration on Gender and Development was signed by SADC Heads of State and Government in Blantyre, Malawi in which they committed their countries to the following, among others:

The achievement of at least 30 percent target of women in political and decision making structures by 2005;

Promoting women’s full access to, and control over productive resources to reduce the level of poverty among women;

Repealing and reforming all laws, amending constitutions and changing social practices which still subject women to discrimination;

By 2005, few of the countries had achieved the threshold.

And five years later, the challenge is still there.

But in individual member states more and more women are taking positions previously reserved for men.
In Namibia, there is one such woman who has defied all odds by venturing into a male dominated profession.

Meet Annastansia Kenaihe a haulage truck driver.

The 45-year old mother of nine from Windhoek says she loves her job with a passion.

For now she would not exchange her job for anything.

She is one of a few, probably the only one, who has chosen this profession in Namibia. Anna, as she is called by colleagues, works for Etosha Transport in Windhoek as a driver. She drives a Scania haulage truck.

She says she has always been attracted to jobs traditionally know to be man’s. ‘I just enjoy doing hard labour or a job that requires physical activity, its just where my talent lies,’ she says matter of factly.

Her career in driving dates back years back when she had a sedan vehicle which she used to transporting children in her neighbourhood to and from school and charged a monthly fee.

AS time went on she discovered that the business was not earning her enough to fend for her family, being a single mother.

‘I had to make a plan to generate more income from my car and I thought of registering it as a taxi.’ In 1999 she registered her taxi and became the first woman to drive a taxi in the city. She drove a taxi for nine years.

Needless to say she turned heads.

She said sometimes people were even afraid or had some sort of uncertainty to get into her taxi because of her gender. ‘But that did not discourage me at all. In fact, it encouraged me because I was able to prove to the nation that women too can drive taxis and not to just stay at home waiting for financial support from a man,’ she said.

After nine years Anna, got tired of driving a taxi and started looking for something more challenging.
She said that one day she got talking to a female passenger who asked her how long she intended to stay as a taxi driver.

‘I remember I just laughed and told her my dream was to drive haulage trucks.’ ‘I could see she was shocked, that a woman actually wanted to drive those ‘big trucks’. But that was my dream and I was willing to go to the ends of the world to make it a reality.’

Anna then started asking around for information where she could be trained as a truck driver. Her efforts landed her at the Unitrans Driving Academy were she learned how to drive a haulage truck and obtained a code CE driver’s license through the Academy.

‘When I first went to Unitrans the trainer couldn’t believe it when I walked into the academy for training, he was overwhelmed and eager to train me from day one,’ she said.

‘I only paid for one lesson at the Academy then my trainer offered to train me free of charge because he said he had never had of a woman at the academy and was very inspired by me and the great progress I made.’

Anna was amongst 10 male learners and she said everyone was helpful to her. She pays tribute to Unitrans Academy through which she obtained her truck driver’s license, for making her realize her dream
Anna says she enjoys working for her current employer because she has benefits such as medical aid and pension fund.

‘My life at home has improved so much and I thank God each day,’ enthuses about her employer.

She has been driving the haulage trucks for Etosha Trucks for two years now and describes them as full of new experiences. The job has made her a ‘extremely stronger and happier person’.

Anna used to drive to South Africa when she started but now only does local troops mostly to the north of the country at least 700 km away.

She admits that when she started she was scared, felt unsafe and lacked confidence especially when driving at night.

Now she’s confident and driving her truck has become second nature to her.

‘I was also very worried about my children in the beginning as I had to spend days and nights away from them but my faith in the Lord grew bigger and I am at peace when I’m away knowing that the Lord is taking care of them.’

She has now employed a nanny who takes care of her children when she is away.

There is a man in her life who takes over looking after the children after 5 when the nanny knocks off.
Anna says the toughest challenge she is faced with as a truck driver is the fact that she has very limited time on her hands but has learnt to accept it.

This has made her love her job intensely and she speaks fondly of the Scania engine. ‘The sound of the engine gives me joy, it gets me so excited and I could listen to it all day.’

‘My children are inspired and my daughters say they want to drive trucks like mommy too one day,’ she adds.

She spends two nights on average on the road, driving to and from the northern part of the country.

She cooks and bathes and sleeps in her truck. It’s part of her job.

‘My truck has become a home away from home as I spend a lot of time in it.’ When she gets tired along the way she drives to the nearest town rather than on a side road along the highway.

She said some passersby are fascinated by her and she ends up getting tips.

‘I get tips for driving a truck because I’m a woman,’ she chuckles.

How does she cope with breakdowns? Will she be able to change a tyre if she has a puncture?

‘Fortunately I have not experienced major breakdowns. I have only had minor ones and I cope.

If I have problems I phone my employer and they are quick respond.’ Anna says she doesn’t see herself changing her job or a career any time soon.

She might not know much about the SADC summit going on in her own city discussing the empowerment of women like her, but Anna is, in her own small way, making SADC’s women empowerment goal, closer to reality.

wat is dit??? ff proberen hoor.
Misschien komend weekend weer een paar verhalen hier op mijn DAFBOEKje

Het is alweer enige maanden geleden dat ik ben ingewerkt om ook voor de Total te kunnen rijden.
In principe zijn er geen grote verschillen alleen dan dat iedere maatschappij zijn eigen administratie op een andere wijze doet.
De formulieren die je moet bijhouden zijn dus anders en natuurlijk de codes waarmee je Benzine en Diesel laadt. Ook hebben de maatschappijen natuurlijk hun eigen brandstoffen en Additieven maar die heb ik (de codes hiervan) allemaal opgeschreven in mijn agenda.

Ik heb twee ritten met ieder twee losadressen. Mooi voor zo’n eerste dag solo = niet teveel werk.

Bij een aantal adressen zoals hier bij een touringcarbedrijf moet ik zelf handmatig peilen met een cm peilstok die we zelf bij ons op de wagen hebben liggen. Helaas kan ik nergens de tankdiameter vinden en dus moet ik kiezen voor de tankgrootte maar dan voor de kleinste doorsnede om veilig te zitten. Veilig zodat je hem niet zult overvullen. Jammer dat de diameter van de tank niet in de vulkist is geschreven ook later als het al wat lichter is geworden en ik nog een keer goed kijk, kan ik de diameter nergens terug vinden. Binnen bij de administratie/planning van het busbedrijf weet ook niemand welke diameter de tank heeft. Mij maakt het op dit moment niet uit want ik kan hier al mijn liters diesel gewoon kwijt.

Maar als springer loop je dus wel eens tegen kleine dingen aan. De vaste chauffeurs weten gewoon zelf welke diameters de te bevoorraden tanks hebben. Zo ook bij een andere maatschappij dit weten ze gewoon door ervaring, ze komen vrijwel wekelijks of soms meerdere keren per week op hetzelfde adres lossen en weten dus de diameters en inhoud van die tanks uit hun hoofd.
Als springer heb je al die info dus niet bij de hand en dan kom je er soms achter dat deze info niet te vinden is … of moeilijk (kleine ingeslagen cijfers die als het nog donker is zeer moeilijk te ontcijferen zijn).

De tweede vracht ga ik laden op Amsterdam. Daarna heb ik twee adressen in Noord Holland.
Venhuizen waar je van een bepaalde richting moet komen anders kun je het station niet opdraaien en hier is info die je van je collega’s krijgt natuurlijk zeer belangrijk. Ik volg dus de aanwijzingen van mijn collega op en kom van de juiste kant aanrijden. Zet de auto op het pad en kan gaan lossen. De eigenaar van het tankstation zet onderwijl speciaal voor mij verse koffie

Ja heus, dat is best wel luxe.
Ook helpt hij mij bij het achteruit rijden … je moet hier namelijk achteruit de weg op en niemand maar dan ook vrijwel niemand houdt even in. Mensen hebben anno 2010 alleen maar haast en denken alleen aan zichzelf, 20 seconden even wachten is er voor de overgrootte meerderheid niet meer bij.

Het laatste adres is een makkie. Maar ook hier een bijzonderheid die je even moet weten; je moet namelijk tegen de richting op het tankstation op om bij de vulkist te kunnen komen.

Collegialiteit is in dit werk dus zeer belangrijk.
Je kunt niet alles weten en het is handig als je van collega’s dus tips krijgt oa aanrijroutes en bijzonderheden ter plaatse waar je moet lossen.

Maart 2010

Ik ben een kleine week op de Lofoten geweest in een plaatsje wat Laukvik (Stromnes) heet.
Deze plaats is zeer klein en je hebt er een kleine supermarkt. Als ik zo naar de prijzen kijk lijkt Noorwegen me een aardig duur land om te wonen. Ook in het stadje Svolvaer liggen de prijzen tamelijk hoog voor normale allerdaagse zaken. Misschien het nadeel van op een ‘eiland’ te zijn of te wonen. Alles moet natuurlijk worden aangevoerd en dat kost nou eenmaal geld en des te meer geld als de aanvoerafstanden langer zijn.

Aan de andere kant sta je vrijwel direct in de natuur. Weinig of geen uitstoot van schadelijke gassen op een aantal auto’s en visserschepen na natuurlijk. De sneeuw die er al maanden lang ligt is dan ook nog maagdelijk wit. Schone lucht dus.

Door de sneeuw en gladheid is het tamelijk moeilijk lopen, je moet echt wel opletten waar en hoe je je voeten neerzet (op de weg) want anders lig je plat. Gelukkig heb ik vanuit Amerika mijn “Yaktrax Walkers” mee, die doe je gewoon om je schoenen heen … bergschoenen, werkschoenen of gewone gympen en je hebt eigenlijk ‘winterbanden’
Ja, die dingen zijn heel bruikbaar gebleken. Ik heb ze een paar jaar terug speciaal voor mijn reis naar IJsland gekocht waar ik ze niet nodig heb gehad. Nu kwamen ze dus eindelijk van pas.

De heenreis was al een avontuur op zich … 3 vliegtuigen maar liefst.
Waarvan de laatste toch wel het avontuurlijkste was, mede door het slechte weer onderweg.
Ik heb toch eerlijk gezegd wel lichtelijk het zweet in mijn handen gehad … en dat zeg ik niet snel.
Maar het was flink hobbelen en hij heeft ook een extra poging moeten doen om te landen. De eerste poging mislukte door de zijwind. Daarna hebben we nog een rondje gevlogen en de stewardes aan boord wist ook niet exact wat ze gingen doen. Wij vroegen ons af of we zouden terugvliegen naar Bodo … hetgeen ook wel eens voorgekomen is hoorde ik achteraf als het vliegtuig door te slecht weer niet veilig zou kunnen landen. Gelukkig lukte de tweede poging wel en konden we weer opgelucht ademhalen.

Aangezien we op leknes vlogen in plaats van Svolvaer moesten we nog anderhalf uur met de bus.
Het werd dus een zeer lange reisdag.

Dinsdag
Vanmorgen hebben we een stevige lunch gehad. Het Noorse brood is overigens erg lekker en we smeren ook een lunchpakket voor onderweg. Koffie nemen we ook mee in de door ons zelf meegebrachte thermoskannen.
Gelukkig heb ik die op de valreep nog in mijn reistas gestopt. Echt ik heb voor mijn reis alles op het laatste nippertje bijeen moeten graaien … een langere voorbereidingstijd zou beter zijn geweest moet ik eerlijk zeggen. Gelukkig ben ik mijn thermosfles dus niet vergeten.

Na de lunch zijn we in de auto (twee wagens) naar de Haven gereden waar we sneeuwschoenen kregen. Da’s best een gewrummel om die goed en strak aan te krijgen.
Maar het lopen op die sneeuwschoenen viel me reuze mee … ik had ze zwaarder en vooral een stuk onhandiger verwacht.

Alleen proberen achteruit te lopen moet je echt niet doen. Dan lig je gegarandeerd achteruit … ondanks dat we hiervoor werden gewaarschuwd door Frans vergaten we dat soms even. Het viel me nog mee dat ik slecht één keer ben gevallen. Maar je moest er wel constant aan denken … vooruit lopen VOORUIT!

stokvis

In de haven hangt ook vis te drogen. Wat voor’n soort vis ben ik alweer vergeten maar het schijnt een delecatesse te zijn. Natuurlijk kun je zo vers gevangen vis veeeelll langer bewaren. Het hangt echter wel buiten … en dan kan ik me zo voorstellen dat het niet erg fris zou zijn als een overvliegende meeuw plotseling zijn behoefte moet doen. tja, … daar moest ik opeens aan denken.
Natuurlijk moet je de vis voordat je hem kunt eten goed koken … maar toch …. het idee.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de sneeuwwandeltocht van tijd tot tijd erg zwaar vond. Soms zonk je behoorijk diep weg in de diepe sneeuw … en ook heb ik weinig conditie. Dat speelt je dan op.
Hoewel ik van te voren wel geínformeerd heb of het voor ongeoefende mensen ook goed te doen zou zijn. Van tijd tot tijd viel het me zwaar tegen.

Ook zijn we nog door het ijs gezakt. Geen aanrader dus … de route liep langs een ietswat uit zijn oevers getreden meer en wat slootjes … velen van ons hebben daar natte voeten aan overgehouden.
Achteraf kun je daarover natuurlijk een mooi verhaal ophangen … maar nat en koud … da’s niet leuk.
Ik had dan nog mazzel dat ik niet ver wegzakte .. en het water ondiep was. Anderen hadden minder mazzel en liepen echt een natte broek op.

Op een gegeven moment konden de mensen met een mindere conditie en/of een nat pak de korte route naar huis nemen. Deze korte route was over de weg maar dan was het nog ruim een half uur lopen.

Nee, hierover waren veel mensen toch niet helemaal te spreken.
De lange route was zo hoorde ik achteraf echt wel zwaar te noemen. Gelukkig heb ik de keuze gemaakt om langs de weg terug te lopen.

De natuur is er wel verschrikkelijk mooi. Maar in de winter is er weinig leven te bekennen.
Wel zijn er een aantal trekvogels al aan het voederen voor hun tocht verder naar het noorden.
En ook een aantal vogels zoals zeearenden die er het hele jaar zitten. Toch zie je weinig beweging in het landschap.
Wel zie je hier en daar wat sporen … het leven is er dus wel maar houdt zich voornamelijk gedeist of is zo aangepast (witte vacht) dat je ze bijna niet opmerkt.

Woendag
Vandaag varen we met de Stabben een Noorse viskotter uit.
Eerst moet er sneeuw worden geruimd van het dek … en er ligt echt VEEEEELLL sneeuw op het dek.
Zoveel en zo hoog had ik dat echt niet verwacht. Wel 40 cm hoog!

De Lofoten hebben dit jaar dan ook meer sneeuw gehad dan voorgaande jaren en Marijke en Frans wonen er nu 7 jaar. Zoveel sneeuw en sneeuwdagen als anno 2010 vinden hun ook uitzonderlijk.

Onderweg zien we de met sneeuw bedekte bergen en fjorden. Ook zien we aasgolvers en een enkele zeearend. Helaas geen orca’s maar daarvoor zitten we nu in het verkeerde seizoen.

Af en toe schuilen we in de hut en warmen we onszelf weer even op. Buiten op het water is het kouder dan aan land. Het is zo ongeveer twee uur varen naar onze bestemming. Hier mogen we van boord en krijgen we eerst een diashow te zien (die we achteraf zelf moeten betalen/het wordt alleen voorgeschoten). De diashow op zich (los van de prijs) is mager te noemen. En ja het is een diashow op drie grote schermen waarbij sommige foto’s in elkaar overlopen … maar helaas amateurachtig opgezet en als je dan achteraf hoort dat dit 70 NOK kost???!!!

Helaas wordt er ook niets bijverteld … meer info kreeg je dus niet.
Maar het geeft je wel een aardige blik van de natuur en hoe de mensen hun geld verdienen (visserij).

Ook hier is het supermarktje aardig duur … zouden er net zoals vroeger in Callantsoog aparte prijzen zijn voor inwoners en toeristen? Of is het leven hier werkelijk zo duur?

Je ziet bijna ook niemand op straat … tja, geen wonder met die kou van voor je lol ga je niet de deur uit natuurlijk.

Donderdag
Weer een wandeldag … dit kregen we de avond van te voren na het avondeten te horen.
Ai ai ai … eigenlijk wil ik niet mee, maar ik wil ook niet de spelbreker zijn die alleen thuis blijft.
Gelukkig blijken er de volgende morgen meer mensen te zijn die liever binnen blijven.

Ik vraag aan de ontbijttafel hoe zwaar deze toch zal zijn. Zwaarder dan die van Dinsdag?
En inderdaad dit wordt bevestigend beantwoord … de tocht zal redelijk zwaar zijn.

Als ik achteraf van mensen hoor hoe het eraan toe is gegaan ben ik echt blij dat ik voor thuisblijven heb gekozen. Het tempo lag erg hoog en er werd nauwelijks op de achterblijvers gewacht.
Ook werd er gemopperd op de achterblijvers … want byzondere reizen kun je ook een flinke inspanning verwachten = actieve vakantie. Hoewel de meeste mensen uit deze groep voor het Noorderlicht kwamen en niet zozeer voor de flinke sneeuwwandelingen.

Een groot gedeelte van de groep is dan ook tijdens de wandeling (halverwege) zelf teruggekeerd.
En daarvan uit terug bij de auto’s was het ook nog een zeer flink eind lopen tot aan het huisje.

Die mensen waren er ook niet over te spreken … over het hoge tempo nog niet zo eens maar meer op het niet willen wachten op de rest van de groep. En natuurlijk de opmerkingen die zijn gemaakt.

Achteraf krijgen we ook nog eens te horen dat we de minst actieve groep ooit zijn geweest.
En dan zijn er nog een aantal zaken die ik liever niet op het internet zal gooien … maar de gastvrijheid was niet helemaal als je zou mogen verwachten. Als je bent ‘teleurgesteld’ in een groep gasten of ze niet aan jouw verwachtingen voldoen op een of andere wijze dan laat je dat toch niet merken .. da’s niet gastvrij te noemen immers.

Het waren gewoon een aantal niet al te grote zaken waarvan je denkt ‘moet dat nou op die manier?”
En ja, ik weet van mezelf dat ik geen conditie heb … van te voren heb ik daarom ook in een emailcorrespondentie gevraagd of het allemaal wel voor mij wel geschikt zou zijn. Anders had ik voor minder geld 10 dagen met de Hurtigurten (postboot) mee gegaan.

tja … ik wijk van mijn dagboek verhaal af nu.
Aan de ene kant een zeer leuke vakantie gehad maar dat lag meer aan de groep mensen waarmee we op reis waren. Hoewel eerlijk gezegd daar ook een zeikerd tussen zat.

Vrijdag
Vandaag gaan we met de auto’s naar Svolvaer waar we kunnen pinnen en na bezoek aan het aquarium de rest voor de dag (middag) voor onszelf hebben.
Svolvaer is zo’n beetje de grote plaats in de omgeving. Hier heb je meer winkels en restaurants, banken (veel banken voor een redelijk kleine gemeenschap). Hoewel het vrij koud is, is het in de zon wel lekker. Je voelt de zon al krachtiger worden.

In het aquarium hebben ze vissen vanuit de omgeving. En daar zitten hele eng uitziende vissen tussen … echt vissen die geen schoonheidswedstrijd zouden kunnen winnen.

De entreeprijs van het aquarium is 60 NOK … en Marijke schiet de entree voor ons voor.
Later op de afrekening staat deze voor 70 NOK hoewel ze groepskorting krijgt.
Kijk dit is niet netjes te noemen … niet dat ik me om die 10 NOK zorgen maak … het is gewoon het gedoe. Drankjes in het Kristine Huset kosten ook 50 NOK voor een klein glaasje wijn uit zo’n 5 literpak. Natuurlijk is alcohol best duur in Noorwegen maar je kunt het ook overdrijven.
Frisdrank (klein flesje zoals je ook hier in NL bij tankstations kunt kopen) 20 NOK. Nu lag er voor mij in de koelkast niet veel omdat ik geen alcohol drink (vind het domweg niet lekker) maar ook niet van prik houdt. De prijzen en dan gezien hun inkoop zijn gewoon te hoog. En je betaald wel € 1685 voor een reis van 8 dagen.

(kronen = euro’s delen door
50 NOK / 8 = € 6,25 huh dan koop je dus voor hetzelfde geld als twee kleine glazen (waren geeneens wijnglazen) dus een heel 5 literpak? Laat het eens drie kleine glazen zijn ..

Het was mezelf geeneens opgevallen omdat ik dus niet drink.
Maar dat was dus zeer zeker gezien de hoge prijs van de reis buitenproporties te noemen.

Zaterdag
Dorpsfeest vanavond waar hoofdzakelijk vis zal worden gegeten.
En een sneeuw-wandeling. Dit keer spreken we met een aantal leden van de groep af op elkaar te wachten. Er zullen dus geen achterblijvers zijn.

Het nadeel van achterblijven … of achterop komen is dat je geen tot nauwelijks tijd krijgt om bij te komen. Zodra je op de eerste wandeltocht weer in de buurt kwam gingen de voorsten immers alweer lopen. Daarom ben ik ook bij de kopploeg gebleven … dan krijg je immers tijd van tijd tot tijd te rusten. Echt zodra je echt achterblijft mis je die kansen om even op adem te kunnen komen.
Verkeerd is het ook om door je mond te gaan ademen natuurlijk in de koude lucht … maar je doet het op een gegeven moment toch.

Na een misstap heb ik ook last gekregen van mijn knie. Maar daarover vertel ik niemand wat. Gewoon doorgaan en van mijn blaren door nieuwe werkschoenen heb ik gelukkig minder last omdat ik er grote pleisters telkens op plak. Vlak voor mijn vakantie heb ik nieuwe werkschoenen gekregen en die had ik beter pas na mijn vakantie kunnen gaan gebruiken dus. Tja … al doende leert men en tot dan moet men op de blaren lopen

Deze toch voert ons naar een Samische tent … eigenlijk een indianentent! Dezelfde bouw stokken omhoog en daarover een dekzeil gespannen. De sneeuw is diep en de helling af en toe stijl en niet vlak. Je moet echt goed opletten waar je je voeten neerzet en ik krijg wederom last van mijn knie.
De tent was verder weg dan ik had gehoopt … maar op elkaar wachten werkt goed.

Ook op Bertus die het dit maal zonder sneeuwschoenen heeft geprobeerd … en dan zak je pas echt ver weg. Hij had gedacht dat het wel allemaal zou meevallen zonder sneeuwschoenen met zijn grote maat schoenen. De sneeuwschoenen zien er dan ook net echt uit of het veel verschil zou maken .. het loop-oppervlak wordt geeneens met zoveel vergroot en toch is en blijkt het een wereld van verschil te zien. Zo zie ik Bertus van tijd tot tijd echt tot in zijn knieen in de sneeuw zakken.

Met de zon erbij zijn de vergezichten erg mooi.

En in de hut kunnen we even opwarmen … hoewel er wel zeer veel rookontwikkeling is.
Voor de rokers .. hier mag binnen wel gerook worden! –))

Op de terugweg is het wat makkelijker het spoor is immers gemaakt.
Je loopt dan ook wat vlakker en hoeft minder op te letten waar je je benen neerzet.
En kunt dus meer van de omgeving genieten.
We houden regelmatig fotostops terwijl de kopploeg waarschijnlijk al bijna bij de auto’s zijn

‘s avonds om 8 uur zijn we op het dorpsfeest.
Ik ben benieuwd … ik ben immers geen visliefhebber. Het staat me tegen en ik denk dat vooral de geur daarmee te maken heeft.

De Kabeljouw is echter zeer vers … hier voor de kust gevangen en zeer lekker.
Dat had ik niet verwacht.
Over de vis-eitjes ben ik minder te spreken … gatverdarrie ik vind het niets. En geef de rest van wat ik heb opgeschept aan mijn buurman. De structuur is korrelig en ook zit er duidelijk een vislucht gaan. De visselevertjes heb ik niet durven proberen. Maar de moot kabeljouw was dus erg lekker te noemen.

Zondag
Onze laatste hele dag … vandaag is er een autotochtje voor diegenen die meewillen.
We maken een ritje langs de fjorden en hebben verschillende foto-momenten.
Helaas speelt het weer parten = sneeuwbuien tot een bijna white-out, dan is er dus opeens zoveel sneeuw dat je echt niets meer kunt zien. Erger dan de dichtste mist dan.

Maar er zijn ook perioden van zon. Het weer kan in de Lofoten dus ZEER snel veranderen.

Noorderlicht

Het Noorderlicht hebben we op deze reis meerdere malen mogen aanschouwen … hoewel we vette pech hadden met de dichte bewolking. Donderdag dat het op zijn sterkst is geweest hebben we dus helemaal gemist door het dichte wolkendek.

Maar dat werd zondagavond goed gemaakt.
Echt supermooi en bewegelijk Noorderlicht. Helaas wel kort … maar vaak is het ook van korte duur.
Maar het was in een woord geweldig.

*** mijn Noorderlicht foto’s zijn mislukt … ik hoop op een paar gelukte foto’s te krijgen van een van mijn groepskamaraden!
En anders heb ik mijn ansichtkaarten altijd nog.

In de komende maanden zal de kans op het Noorderlicht toenemen aangezien de zon weer actiever wordt (11 jaarse periode) met zijn top in 2012. Er zijn dus nog volop kansen de komende maanden om het Noorderlicht te kunnen aanschouwen.
En naarmate het sterker wordt zal het ook Zuiderlijker (bijvoorbeeld in Nederland) te zien zijn.