Maart 2010
Ik ben een kleine week op de Lofoten geweest in een plaatsje wat Laukvik (Stromnes) heet.
Deze plaats is zeer klein en je hebt er een kleine supermarkt. Als ik zo naar de prijzen kijk lijkt Noorwegen me een aardig duur land om te wonen. Ook in het stadje Svolvaer liggen de prijzen tamelijk hoog voor normale allerdaagse zaken. Misschien het nadeel van op een ‘eiland’ te zijn of te wonen. Alles moet natuurlijk worden aangevoerd en dat kost nou eenmaal geld en des te meer geld als de aanvoerafstanden langer zijn.
Aan de andere kant sta je vrijwel direct in de natuur. Weinig of geen uitstoot van schadelijke gassen op een aantal auto’s en visserschepen na natuurlijk. De sneeuw die er al maanden lang ligt is dan ook nog maagdelijk wit. Schone lucht dus.
Door de sneeuw en gladheid is het tamelijk moeilijk lopen, je moet echt wel opletten waar en hoe je je voeten neerzet (op de weg) want anders lig je plat. Gelukkig heb ik vanuit Amerika mijn “Yaktrax Walkers” mee, die doe je gewoon om je schoenen heen … bergschoenen, werkschoenen of gewone gympen en je hebt eigenlijk ‘winterbanden’ 
Ja, die dingen zijn heel bruikbaar gebleken. Ik heb ze een paar jaar terug speciaal voor mijn reis naar IJsland gekocht waar ik ze niet nodig heb gehad. Nu kwamen ze dus eindelijk van pas.
De heenreis was al een avontuur op zich … 3 vliegtuigen maar liefst.
Waarvan de laatste toch wel het avontuurlijkste was, mede door het slechte weer onderweg.
Ik heb toch eerlijk gezegd wel lichtelijk het zweet in mijn handen gehad … en dat zeg ik niet snel.
Maar het was flink hobbelen en hij heeft ook een extra poging moeten doen om te landen. De eerste poging mislukte door de zijwind. Daarna hebben we nog een rondje gevlogen en de stewardes aan boord wist ook niet exact wat ze gingen doen. Wij vroegen ons af of we zouden terugvliegen naar Bodo … hetgeen ook wel eens voorgekomen is hoorde ik achteraf als het vliegtuig door te slecht weer niet veilig zou kunnen landen. Gelukkig lukte de tweede poging wel en konden we weer opgelucht ademhalen.
Aangezien we op leknes vlogen in plaats van Svolvaer moesten we nog anderhalf uur met de bus.
Het werd dus een zeer lange reisdag.
Dinsdag
Vanmorgen hebben we een stevige lunch gehad. Het Noorse brood is overigens erg lekker en we smeren ook een lunchpakket voor onderweg. Koffie nemen we ook mee in de door ons zelf meegebrachte thermoskannen.
Gelukkig heb ik die op de valreep nog in mijn reistas gestopt. Echt ik heb voor mijn reis alles op het laatste nippertje bijeen moeten graaien … een langere voorbereidingstijd zou beter zijn geweest moet ik eerlijk zeggen. Gelukkig ben ik mijn thermosfles dus niet vergeten.
Na de lunch zijn we in de auto (twee wagens) naar de Haven gereden waar we sneeuwschoenen kregen. Da’s best een gewrummel om die goed en strak aan te krijgen.
Maar het lopen op die sneeuwschoenen viel me reuze mee … ik had ze zwaarder en vooral een stuk onhandiger verwacht.
Alleen proberen achteruit te lopen moet je echt niet doen. Dan lig je gegarandeerd achteruit … ondanks dat we hiervoor werden gewaarschuwd door Frans vergaten we dat soms even. Het viel me nog mee dat ik slecht één keer ben gevallen. Maar je moest er wel constant aan denken … vooruit lopen VOORUIT!
stokvis
In de haven hangt ook vis te drogen. Wat voor’n soort vis ben ik alweer vergeten maar het schijnt een delecatesse te zijn. Natuurlijk kun je zo vers gevangen vis veeeelll langer bewaren. Het hangt echter wel buiten … en dan kan ik me zo voorstellen dat het niet erg fris zou zijn als een overvliegende meeuw plotseling zijn behoefte moet doen. tja, … daar moest ik opeens aan denken.
Natuurlijk moet je de vis voordat je hem kunt eten goed koken … maar toch …. het idee.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik de sneeuwwandeltocht van tijd tot tijd erg zwaar vond. Soms zonk je behoorijk diep weg in de diepe sneeuw … en ook heb ik weinig conditie. Dat speelt je dan op.
Hoewel ik van te voren wel geínformeerd heb of het voor ongeoefende mensen ook goed te doen zou zijn. Van tijd tot tijd viel het me zwaar tegen.
Ook zijn we nog door het ijs gezakt. Geen aanrader dus … de route liep langs een ietswat uit zijn oevers getreden meer en wat slootjes … velen van ons hebben daar natte voeten aan overgehouden.
Achteraf kun je daarover natuurlijk een mooi verhaal ophangen … maar nat en koud … da’s niet leuk.
Ik had dan nog mazzel dat ik niet ver wegzakte .. en het water ondiep was. Anderen hadden minder mazzel en liepen echt een natte broek op.
Op een gegeven moment konden de mensen met een mindere conditie en/of een nat pak de korte route naar huis nemen. Deze korte route was over de weg maar dan was het nog ruim een half uur lopen.
Nee, hierover waren veel mensen toch niet helemaal te spreken.
De lange route was zo hoorde ik achteraf echt wel zwaar te noemen. Gelukkig heb ik de keuze gemaakt om langs de weg terug te lopen.
De natuur is er wel verschrikkelijk mooi. Maar in de winter is er weinig leven te bekennen.
Wel zijn er een aantal trekvogels al aan het voederen voor hun tocht verder naar het noorden.
En ook een aantal vogels zoals zeearenden die er het hele jaar zitten. Toch zie je weinig beweging in het landschap.
Wel zie je hier en daar wat sporen … het leven is er dus wel maar houdt zich voornamelijk gedeist of is zo aangepast (witte vacht) dat je ze bijna niet opmerkt.
Woendag
Vandaag varen we met de Stabben een Noorse viskotter uit.
Eerst moet er sneeuw worden geruimd van het dek … en er ligt echt VEEEEELLL sneeuw op het dek.
Zoveel en zo hoog had ik dat echt niet verwacht. Wel 40 cm hoog!
De Lofoten hebben dit jaar dan ook meer sneeuw gehad dan voorgaande jaren en Marijke en Frans wonen er nu 7 jaar. Zoveel sneeuw en sneeuwdagen als anno 2010 vinden hun ook uitzonderlijk.
Onderweg zien we de met sneeuw bedekte bergen en fjorden. Ook zien we aasgolvers en een enkele zeearend. Helaas geen orca’s maar daarvoor zitten we nu in het verkeerde seizoen.
Af en toe schuilen we in de hut en warmen we onszelf weer even op. Buiten op het water is het kouder dan aan land. Het is zo ongeveer twee uur varen naar onze bestemming. Hier mogen we van boord en krijgen we eerst een diashow te zien (die we achteraf zelf moeten betalen/het wordt alleen voorgeschoten). De diashow op zich (los van de prijs) is mager te noemen. En ja het is een diashow op drie grote schermen waarbij sommige foto’s in elkaar overlopen … maar helaas amateurachtig opgezet en als je dan achteraf hoort dat dit 70 NOK kost???!!!
Helaas wordt er ook niets bijverteld … meer info kreeg je dus niet.
Maar het geeft je wel een aardige blik van de natuur en hoe de mensen hun geld verdienen (visserij).
Ook hier is het supermarktje aardig duur … zouden er net zoals vroeger in Callantsoog aparte prijzen zijn voor inwoners en toeristen? Of is het leven hier werkelijk zo duur?
Je ziet bijna ook niemand op straat … tja, geen wonder met die kou van voor je lol ga je niet de deur uit natuurlijk.
Donderdag
Weer een wandeldag … dit kregen we de avond van te voren na het avondeten te horen.
Ai ai ai … eigenlijk wil ik niet mee, maar ik wil ook niet de spelbreker zijn die alleen thuis blijft.
Gelukkig blijken er de volgende morgen meer mensen te zijn die liever binnen blijven.
Ik vraag aan de ontbijttafel hoe zwaar deze toch zal zijn. Zwaarder dan die van Dinsdag?
En inderdaad dit wordt bevestigend beantwoord … de tocht zal redelijk zwaar zijn.
Als ik achteraf van mensen hoor hoe het eraan toe is gegaan ben ik echt blij dat ik voor thuisblijven heb gekozen. Het tempo lag erg hoog en er werd nauwelijks op de achterblijvers gewacht.
Ook werd er gemopperd op de achterblijvers … want byzondere reizen kun je ook een flinke inspanning verwachten = actieve vakantie. Hoewel de meeste mensen uit deze groep voor het Noorderlicht kwamen en niet zozeer voor de flinke sneeuwwandelingen.
Een groot gedeelte van de groep is dan ook tijdens de wandeling (halverwege) zelf teruggekeerd.
En daarvan uit terug bij de auto’s was het ook nog een zeer flink eind lopen tot aan het huisje.
Die mensen waren er ook niet over te spreken … over het hoge tempo nog niet zo eens maar meer op het niet willen wachten op de rest van de groep. En natuurlijk de opmerkingen die zijn gemaakt.
Achteraf krijgen we ook nog eens te horen dat we de minst actieve groep ooit zijn geweest.
En dan zijn er nog een aantal zaken die ik liever niet op het internet zal gooien … maar de gastvrijheid was niet helemaal als je zou mogen verwachten. Als je bent ‘teleurgesteld’ in een groep gasten of ze niet aan jouw verwachtingen voldoen op een of andere wijze dan laat je dat toch niet merken .. da’s niet gastvrij te noemen immers.
Het waren gewoon een aantal niet al te grote zaken waarvan je denkt ‘moet dat nou op die manier?”
En ja, ik weet van mezelf dat ik geen conditie heb … van te voren heb ik daarom ook in een emailcorrespondentie gevraagd of het allemaal wel voor mij wel geschikt zou zijn. Anders had ik voor minder geld 10 dagen met de Hurtigurten (postboot) mee gegaan.
tja … ik wijk van mijn dagboek verhaal af nu.
Aan de ene kant een zeer leuke vakantie gehad maar dat lag meer aan de groep mensen waarmee we op reis waren. Hoewel eerlijk gezegd daar ook een zeikerd tussen zat.
Vrijdag
Vandaag gaan we met de auto’s naar Svolvaer waar we kunnen pinnen en na bezoek aan het aquarium de rest voor de dag (middag) voor onszelf hebben.
Svolvaer is zo’n beetje de grote plaats in de omgeving. Hier heb je meer winkels en restaurants, banken (veel banken voor een redelijk kleine gemeenschap). Hoewel het vrij koud is, is het in de zon wel lekker. Je voelt de zon al krachtiger worden.
In het aquarium hebben ze vissen vanuit de omgeving. En daar zitten hele eng uitziende vissen tussen … echt vissen die geen schoonheidswedstrijd zouden kunnen winnen.
De entreeprijs van het aquarium is 60 NOK … en Marijke schiet de entree voor ons voor.
Later op de afrekening staat deze voor 70 NOK hoewel ze groepskorting krijgt.
Kijk dit is niet netjes te noemen … niet dat ik me om die 10 NOK zorgen maak … het is gewoon het gedoe. Drankjes in het Kristine Huset kosten ook 50 NOK voor een klein glaasje wijn uit zo’n 5 literpak. Natuurlijk is alcohol best duur in Noorwegen maar je kunt het ook overdrijven.
Frisdrank (klein flesje zoals je ook hier in NL bij tankstations kunt kopen) 20 NOK. Nu lag er voor mij in de koelkast niet veel omdat ik geen alcohol drink (vind het domweg niet lekker) maar ook niet van prik houdt. De prijzen en dan gezien hun inkoop zijn gewoon te hoog. En je betaald wel € 1685 voor een reis van 8 dagen.
(kronen = euro’s delen door 
50 NOK / 8 = € 6,25 huh dan koop je dus voor hetzelfde geld als twee kleine glazen (waren geeneens wijnglazen) dus een heel 5 literpak? Laat het eens drie kleine glazen zijn ..
Het was mezelf geeneens opgevallen omdat ik dus niet drink.
Maar dat was dus zeer zeker gezien de hoge prijs van de reis buitenproporties te noemen.
Zaterdag
Dorpsfeest vanavond waar hoofdzakelijk vis zal worden gegeten.
En een sneeuw-wandeling. Dit keer spreken we met een aantal leden van de groep af op elkaar te wachten. Er zullen dus geen achterblijvers zijn.
Het nadeel van achterblijven … of achterop komen is dat je geen tot nauwelijks tijd krijgt om bij te komen. Zodra je op de eerste wandeltocht weer in de buurt kwam gingen de voorsten immers alweer lopen. Daarom ben ik ook bij de kopploeg gebleven … dan krijg je immers tijd van tijd tot tijd te rusten. Echt zodra je echt achterblijft mis je die kansen om even op adem te kunnen komen.
Verkeerd is het ook om door je mond te gaan ademen natuurlijk in de koude lucht … maar je doet het op een gegeven moment toch.
Na een misstap heb ik ook last gekregen van mijn knie. Maar daarover vertel ik niemand wat. Gewoon doorgaan en van mijn blaren door nieuwe werkschoenen heb ik gelukkig minder last omdat ik er grote pleisters telkens op plak. Vlak voor mijn vakantie heb ik nieuwe werkschoenen gekregen en die had ik beter pas na mijn vakantie kunnen gaan gebruiken dus. Tja … al doende leert men en tot dan moet men op de blaren lopen
Deze toch voert ons naar een Samische tent … eigenlijk een indianentent! Dezelfde bouw stokken omhoog en daarover een dekzeil gespannen. De sneeuw is diep en de helling af en toe stijl en niet vlak. Je moet echt goed opletten waar je je voeten neerzet en ik krijg wederom last van mijn knie.
De tent was verder weg dan ik had gehoopt … maar op elkaar wachten werkt goed.
Ook op Bertus die het dit maal zonder sneeuwschoenen heeft geprobeerd … en dan zak je pas echt ver weg. Hij had gedacht dat het wel allemaal zou meevallen zonder sneeuwschoenen met zijn grote maat schoenen. De sneeuwschoenen zien er dan ook net echt uit of het veel verschil zou maken .. het loop-oppervlak wordt geeneens met zoveel vergroot en toch is en blijkt het een wereld van verschil te zien. Zo zie ik Bertus van tijd tot tijd echt tot in zijn knieen in de sneeuw zakken.
Met de zon erbij zijn de vergezichten erg mooi.
En in de hut kunnen we even opwarmen … hoewel er wel zeer veel rookontwikkeling is.
Voor de rokers .. hier mag binnen wel gerook worden! 
–))
Op de terugweg is het wat makkelijker het spoor is immers gemaakt.
Je loopt dan ook wat vlakker en hoeft minder op te letten waar je je benen neerzet.
En kunt dus meer van de omgeving genieten.
We houden regelmatig fotostops terwijl de kopploeg waarschijnlijk al bijna bij de auto’s zijn
‘s avonds om 8 uur zijn we op het dorpsfeest.
Ik ben benieuwd … ik ben immers geen visliefhebber. Het staat me tegen en ik denk dat vooral de geur daarmee te maken heeft.
De Kabeljouw is echter zeer vers … hier voor de kust gevangen en zeer lekker.
Dat had ik niet verwacht.
Over de vis-eitjes ben ik minder te spreken … gatverdarrie ik vind het niets. En geef de rest van wat ik heb opgeschept aan mijn buurman. De structuur is korrelig en ook zit er duidelijk een vislucht gaan. De visselevertjes heb ik niet durven proberen. Maar de moot kabeljouw was dus erg lekker te noemen.
Zondag
Onze laatste hele dag … vandaag is er een autotochtje voor diegenen die meewillen.
We maken een ritje langs de fjorden en hebben verschillende foto-momenten.
Helaas speelt het weer parten = sneeuwbuien tot een bijna white-out, dan is er dus opeens zoveel sneeuw dat je echt niets meer kunt zien. Erger dan de dichtste mist dan.
Maar er zijn ook perioden van zon. Het weer kan in de Lofoten dus ZEER snel veranderen.
Noorderlicht
Het Noorderlicht hebben we op deze reis meerdere malen mogen aanschouwen … hoewel we vette pech hadden met de dichte bewolking. Donderdag dat het op zijn sterkst is geweest hebben we dus helemaal gemist door het dichte wolkendek.
Maar dat werd zondagavond goed gemaakt.
Echt supermooi en bewegelijk Noorderlicht. Helaas wel kort … maar vaak is het ook van korte duur.
Maar het was in een woord geweldig.
*** mijn Noorderlicht foto’s zijn mislukt … ik hoop op een paar gelukte foto’s te krijgen van een van mijn groepskamaraden!
En anders heb ik mijn ansichtkaarten altijd nog.
In de komende maanden zal de kans op het Noorderlicht toenemen aangezien de zon weer actiever wordt (11 jaarse periode) met zijn top in 2012. Er zijn dus nog volop kansen de komende maanden om het Noorderlicht te kunnen aanschouwen.
En naarmate het sterker wordt zal het ook Zuiderlijker (bijvoorbeeld in Nederland) te zien zijn.
